ప్రతి మనిషి జీవితం ఏదో ఒకానొక సందర్భంలో ఊహించని పెద్ద మలుపు తీసుకుంటుంది. ఆ మలుపు ఎలా ఉంటుందంటే.. సరైన దారి పడితే తీసుకెళ్లి ఆకాశమంత ఎత్తులో, ఎవరికీ అందనంత శిఖరంపై నిలబెడుతుంది. అదే ఏమాత్రం పక్కదారి పట్టినా, సమాజం చూడనంత అదఃపాతాళానికి తొక్కేస్తుంది. సరిగ్గా అలాంటి చేదు మలుపే నా జీవితంలోనూ ఎదురైంది. ఆ రోజుల్లో నాకేమీ అనిపించలేదు కానీ, కాలం గడిచి బాధ్యతలు నెత్తిన పడ్డాక.. ఆ నిర్ణయం నన్ను ఎంతటి అగాధంలోకి నెట్టేసిందో తలచుకుంటే ఇప్పటికీ గుండె భారమవుతుంది. బడి నుంచి కాలేజీ వరకు తరగతి గదిలో బాగా చదివే ఒక చురుకైన విద్యార్థి.. క్రమంగా జీవితంలో ఎలా వెనుకబడిపోయాడో నా డిగ్రీ లైఫ్ అనుభవం (Degree Life Real Experiences) మీతో పంచుకోవాలనిపించింది.

(ఇలాంటి మరెన్నో నిజ జీవిత అనుభవాలు, ఆలోచనల సమాహారం కోసం క్రమం తప్పకుండా MK News Telugu లోని ‘కబుర్లు’ విభాగాన్ని వీక్షించండి.)

డిగ్రీలో అడుగుపెట్టకముందు వరకు నా ప్రపంచం వేరు, నా ఆలోచనలు వేరు. స్కూల్ రోజుల నుంచే చదువంటే నాకు విపరీతమైన ఆసక్తి. పుస్తకం చేతిలోకి తీసుకుంటే అందులోని సారాన్ని ఒంటపట్టించుకునేవరకు నిద్రపోయేవాడిని కాదు. పది తర్వాత ఇంటర్మీడియట్ చేరినప్పుడు కూడా అదే పట్టుదల కొనసాగింది. కాలేజీలో ఏ టెస్ట్ పెట్టినా, ఏ ఎగ్జామ్ జరిగినా టాప్-5 ర్యాంకర్లలో నా పేరు ఉండాల్సిందే. ‘మా వాడు చాలా తెలివైనోడు.. కచ్చితంగా పెద్ద ఆఫీసరో, ఇంజనీరో అవుతాడు’ అని మా నాన్న ఊర్లో బంధువులు, పరిచయస్తుల ముందు ఎంతో గర్వంగా చెప్పుకునేవారు. నాన్న కళ్లలో ఆ తృప్తిని చూసినప్పుడల్లా నాలో తెలియని ఒక ఉత్సాహం నిండేది. ఆయన పడే కష్టానికి నా చదువుతోనే న్యాయం చేయాలని బలంగా నమ్మేవాడిని.

అలా 2011 నాటికి నా ఇంటర్మీడియట్ పూర్తయింది. నా తోటి విద్యార్థులంతా ఎంసెట్ కోచింగ్‌లు, బీటెక్ కౌన్సిలింగ్‌లు అంటూ హడావుడి మొదలుపెట్టారు. నాకు కూడా చిన్నప్పటి నుంచి చదివిన చదువుకు తగినట్లుగా సివిల్ ఇంజనీరింగ్ చేయాలనే ఒక అందమైన కల ఉండేది. కానీ ఆ ఆశల గోపురాన్ని పేదరికం, భయం ఒక్కసారిగా కూల్చివేశాయి. బీటెక్ చదవాలంటే లక్షల్లో డొనేషన్లు కట్టాలని, హాస్టల్ ఫీజులు, ప్రాజెక్ట్ ఖర్చులు వేలల్లో ఉంటాయని స్నేహితులు చెబుతుంటే నా గుండె గుభిల్లుమంది. అప్పటికి నాకు సరైన మార్గదర్శనం చేసే దిశానిర్దేశకులు ఎవరూ లేరు. సార్లు కూడా కొందరు ‘ఇంజనీరింగ్ ఖర్చులతో కూడుకున్న పని’ అని చెప్పడంతో ఆ మాటలు నా మనసులో బలంగా నాటుకుపోయాయి. పేదరికంలో ఉన్న మా కుటుంబానికి నా చదువు పెనుభారంగా మారకూడదన్న ఒక్క అమాయకపు ఆలోచనతో, నా కలలను సమాధి చేసి.. సాధారణ డిగ్రీ కాలేజీలో చేరాను. నా కెరీర్‌లో నేను చేసిన అతిపెద్ద తప్పు అదేనని అప్పుడు నాకు తెలియదు.

Degree Life Real Experiences: కో-ఎడ్యుకేషన్, సింగిల్ నోట్‌బుక్.. దారితప్పిన నడక!

మా పల్లెటూరు నుంచి దగ్గర్లోని చిన్న టౌన్‌కు రోజూ ఆర్టీసీ బస్సులో అప్ అండ్ డౌన్ చేస్తూ డిగ్రీ ప్రయాణం మొదలుపెట్టాను. ఉదయాన్నే బస్సు ఎక్కడం, సాయంత్రానికి ఇంటికి చేరడం దినచర్యగా మారింది. అంతకుముందు స్కూల్, ఇంటర్ అంతా కేవలం బాయ్స్ హాస్టళ్లు, ప్రత్యేకమైన బాలుర కాలేజీల్లో కట్టుదిట్టమైన క్రమశిక్షణతో పెరిగిన నాకు.. డిగ్రీ కాలేజీలో అడుగుపెట్టగానే సరికొత్త వాతావరణం కనిపించింది. తొలిసారి కో-ఎడ్యుకేషన్ లోకి అడుగుపెట్టడం, నచ్చిన బట్టలు వేసుకోవడం, ఎవరికీ జవాబుదారీతనం లేని విపరీతమైన స్వేచ్ఛ నాలో వింతైన మార్పులను తీసుకొచ్చాయి.

సింగిల్ నోట్‌బుక్ సంస్కృతి: ఇంటర్ వరకు బ్యాగ్ నిండా టెక్స్ట్‌బుక్స్, ప్రతి సబ్జెక్టుకు ప్రత్యేక నోట్‌బుక్స్, తేదీలతో సహా క్రమశిక్షణగా రాసుకునే విద్యార్థిని. కానీ డిగ్రీలోకి రాగానే మొత్తం మారిపోయింది. మా ఫ్రెండ్స్ అంతా అన్ని సబ్జెక్టుకు కలిపి కేవలం ఒకే ఒక నోట్ బుక్ పెట్టుకునేవారు.. అలాగే ఆ సింగిల్ నోట్‌బుక్ సంస్కృతి నాకు అలవాటైపోయింది.
స్నేహితులు, సినిమాలు & తిరుగుళ్లు: క్లాసులు జరుగుతున్నాయా లేదా అనే పట్టింపు పోయింది. కొత్తగా ఏర్పడిన స్నేహితుల బ్యాచ్‌తో కలిసి బంక్ కొట్టడం, టౌన్‌లోని థియేటర్ల చుట్టూ తిరగడం, టీ కొట్ల దగ్గర గంటల తరబడి కబుర్లు చెప్పుకోవడమే ప్రపంచమైపోయింది.
అడిగే నాథుడే లేని వాతావరణం: మేము చేరిన కాలేజీలో కూడా నాణ్యమైన విద్య కరువైంది. లెక్చరర్లు ఎప్పుడు వస్తారో తెలియదు, క్లాసులు ఎప్పుడు జరుగుతాయో తెలియదు. ప్రశ్నించే మేనేజ్‌మెంట్ లేదు, గైడ్ చేసే గురువులు లేరు. దాంతో చదువు గాల్లో దీపమైపోయింది.

ఫెయిల్యూర్ అంటే తెలియని నాకు.. ఏకంగా ఐదు సబ్జెక్టుల్లో బ్యాక్‌లాగ్స్!

కాలం నీళ్లలా గడిచిపోయింది. పరీక్షలు వచ్చాయి, ఏదో రాశాం అనుకున్నాం. తీరా ఫస్ట్ ఇయర్ ఫలితాలు వచ్చేసరికి నా కాళ్ల కింద భూమి కంపించినట్లయింది. జీవితంలో ఎప్పుడూ ర్యాంకులు తప్ప ఫెయిల్ అనే పదానికి అర్థం తెలియని నేను.. ఏకంగా ఐదు సబ్జెక్టులు తప్పాను. నా రిజల్ట్ షీట్ చూసి మా నాన్న ముఖంలో కనిపించిన ఆ నిస్సహాయత, కళ్లలోని నిరాశ ఇప్పటికీ నా కళ్లముందే కదలాడుతున్నాయి. ‘ఏరా.. ఇంత చదివినోడివి ఇదా చేసింది?’ అని ఆయన గట్టిగా నిలదీయలేదు.. కానీ ఆయన మౌనం నా గుండెను వేల సూదులతో గుచ్చినట్లయింది.

కానీ దురదృష్టం ఏంటంటే, ఆ వయసులోని మొండితనం నన్ను వెంటనే సరిదిద్దుకోనివ్వలేదు. రెండో సంవత్సరంలో స్నేహితుల సావాసాలు, అల్లరి మరింత పెరిగిపోయాయి. సెకండ్ ఇయర్ ఫలితాలు వచ్చాక పరిస్థితి మరింత ఘోరంగా మారింది. ఒక్కటంటే ఒక్క సబ్జెక్టు కూడా పాస్ కాలేదు. అప్పుడు అర్థమైంది.. సరైన పరిపక్వత లేని స్వేచ్ఛ ఒక నిండు జీవితాన్ని ఎంత సులభంగా నాశనం చేయగలదోఅని!

మేల్కొన్న అంతరాత్మ.. కానీ అప్పటికే జరగాల్సిన నష్టం జరిగిపోయింది!

డిగ్రీ ఫైనల్ ఇయర్‌లోకి అడుగుపెట్టేసరికి నాలో తీవ్రమైన అంతర్మథనం మొదలైంది. అసలు నేనేంటి? ఇంత గొప్పగా చదువుకున్న నేను ఇలా రోడ్ల మీద తిరుగుతూ సబ్జెక్టులు ఫెయిల్ అవ్వడమేంటి? నన్ను నమ్ముకున్న నా తల్లిదండ్రులకు నేనిచ్చే బహుమతి ఇదేనా? అని నాపై నాకే తీవ్రమైన అసహ్యం వేసింది. ఆ పశ్చాత్తాపంతో పాత స్నేహాలను పక్కనపెట్టి, రాత్రింబవళ్లు ఒంటరిగా కూర్చుని పాత పుస్తకాలన్నీ దుమ్ముదులిపి చదవడం మొదలుపెట్టాను. తీవ్రంగా కష్టపడి పెండింగ్ పడ్డ సబ్జెక్టులన్నింటినీ ఒక్కొక్కటిగా క్లియర్ చేసి చివరికి ఎలాగోలా డిగ్రీ పట్టా చేతికి అందుకున్నాను.

కానీ ఆ కాగితం ముక్క చేతికొచ్చాక అసలైన జీవిత సత్యం తెలిసొచ్చింది. బయట సమాజంలో నిలబడటానికి కేవలం డిగ్రీ మార్కుల లిస్ట్ సరిపోదని, సరైన ప్రాక్టికల్ నాలెడ్జ్, టెక్నికల్ స్కిల్స్ ఉండాలని తెలిసేసరికి సమయం మించిపోయింది. ఏం చేయాలో, ఏ ఉద్యోగానికి వెళ్లాలో చెప్పే పెద్ద దిక్కు ఎవరూ లేరు. అమాయకంగా ఏ ఆఫీసులకో వెళ్లి అడిగితే.. ఆ డిగ్రీ సర్టిఫికెట్‌కు కనీస విలువ కూడా ఇవ్వలేదు.

(విద్యార్థులకు సరైన కెరీర్ గైడెన్స్ మరియు గుర్తింపు పొందిన విద్యా ప్రమాణాల ప్రాముఖ్యతపై యూనివర్సిటీ గ్రాంట్స్ కమిషన్ మార్గదర్శకాలను UGC Official Website లో గమనించవచ్చు.)

నేటి యువతకు, విద్యార్థులకు నా చేదు నిజం చెప్పే పాఠం

డిగ్రీ ముగిసి నేటికి ఎన్నో ఏళ్లు గడిచిపోయాయి. ఈ రోజు వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే నా కళ్లముందు నిలిచేది ఒకటే సత్యం. ఆ రోజు నేను భయపడి తీసుకున్న నిర్ణయం, ఆ తర్వాత కాలేజీ రోజుల్లో నిర్లక్ష్యంగా గడిపిన కాలం.. నన్ను సమాజంలో ఎంతగానో వెనక్కి నెట్టేశాయి. ఆ డిగ్రీ నా చేతికి ఏ ఉద్యోగాన్నీ ఇవ్వలేకపోయింది; నా కలలను నిజం చేయలేకపోయింది.

అందుకే నా తోటి మిత్రులకు, చదువుకుంటున్న తమ్ముళ్లకు నా డిగ్రీ లైఫ్ అనుభవం (Degree Life Real Experiences) ద్వారా చెప్పేది ఒక్కటే.. జీవితంలో మీ భవిష్యత్తును తీర్చిదిద్దే కీలకమైన మలుపు వచ్చినప్పుడు భయంతోనో, ఎవరో చెప్పారనో, ఫ్రెండ్స్ వెళ్తున్నారనో తొందరపడి నిర్ణయాలు తీసుకోకండి. ఆర్థిక ఇబ్బందులు ఉన్నా పోరాడండి.. మార్కెట్‌లో డిమాండ్ ఉన్న, నైపుణ్యాలను నేర్పే చదువుల వైపే అడుగులు వేయండి. స్వేచ్ఛ పేరుతో కాలేజీ రోజులను వ్యసనాలకు, సరదాలకు బలిచేయకండి. చేతులు కాలాక ఆకులు పట్టుకుంటే కన్నీళ్లు తప్ప ఏమీ మిగలవు. పోయిన కాలం, కోల్పోయిన అవకాశం ఎప్పటికీ తిరిగి రావు! గుర్తుంచుకోండి.